Her geçen an, sona biraz daha yaklaşıyor ve bir o kadar daha biraz önceden daha fazla yaşıyoruz. Ama tüm nefes alışlarımızın arkasında müthiş şeyler var ki !
Bizler müthiş bir yalnızlık içindeyiz. Ve en büyük evimiz, sırdaşımız neresi ?
Sanki yaşamın nedeni birilerine özenmek ve bu özenmeyi diğerlerine göstermek gibi olmuş. Oysa inancımız evrim ya da yaradılış olsa da nedeni bu denli basit olamaz.
Her geçen an, sona biraz daha yaklaşırken biz kendimizden uzaklaşıyoruz. O halde sonumuz olan şey biz değil de başka bir şey olursa bizden ne kalacak ?
Öyle güzel ölüyoruz ki herkes haberdar, herkes alışmış...