Bir insan başka birine ne verir?
Kendisinden verir; sahip olduğu en değerli şeyden, “yaşamından” verir.
Bu, o kişinin yaşamını diğer insan için feda ettiği anlamına gelmez aksine kendi içinde yaşattıklarından veriyordur;
Sevinçlerinden, ilgi duyduğu şeylerden, anlayışından, bilgisinden, mizahından, üzüntüsünden- içinde canlı olan her şeyden.
Ve bazen bir şeyler vermek için bir bakış bile yetebilir.
Biz öğretmenler onları sadece koruyan, temel sağlayan abartılmış bebek bakıcılarıyız. Bu çocukların hepsinin de kaderinde bizimkilerden daha önemli birer yaşam yazılı. Ümit edebileceğimizin en iyisi, bir gün bizleri sevgi ve şükranla anmaları.