İki insanın sarılarak geçirdiği bu sarsıntı özü olmalı evrenin.Sonsuza dek varan, var eden, yaşatan, yaşamı ileri çağlara doğru devreden bu birleşme...
Yaşam, mutlak tutkularla dolu.Yaşamı sevmekle birlikte ölüme alışmak da büyüyor, gelişiyor.Güzellikler kazanıyor.Bu sevgiyi nasıl rahatlıkla uğurluyorsam, yaşamı da o denli rahat, o denli güzel uğurlamalı.Sevgilerimi doyumla devretmeliyim.
Yaşam, şimdi ancak kavranılması ve anlaşılması gereken; oysa yaşanması,gerçeğine inilmesi ilerideki yıllara atılan bir yabancı öge gibi önümüze getirilmiş.