Ali
@Aligcr
Çevremdeki her şeyden, ruhumu bir yerlere uzaklaşmak arzusuyla uyuşturan güçsüz bir can sıkıntısı yayılıyordu.
"okumuş insanların" hayatı hakkında çirkin efsanelerin nasıl doğduğunu, anlaşılmaz olana karşı insanların nasıl gülünç ve düşmanca tavır takındıklarını gözlemledim.
Gerçekler, tıpkı fakirlerin çorbalarındaki yağ parçacıkları gibi, bir yiğidin sözcüklerinin bolluğu içinde kaybolup gidiyordu.
Herhalde böylesine gayretle, neşeyle, çılgınca çalışan güçlere hiçbir şey direnemezdi! Bu güç, yeryüzünde mucizeler yaratabilir, bir gece içinde bütün yeryüzünü masallarda anlatılanlar gibi boydan boya şahane saraylar ve şehirlerle donatabilirdi.
Fakat hayat üzerine kafa yoran ve birbirlerinin sözünü dinlemeden, her biri sadece kendi meselelerinden bahseden bu insanların yavaşça akıp giden konuşmalarını dinlemek daha da hüzün vericiydi.