Oblomovka’da kimse kendine şu soruyu sormaz: Hayat nedir ve ne içindir? Hayatın anlamı ve amacı nedir? Oblomovlar bunu oldukça basit bir şekilde “zaman zaman hastalıklar, kayıplar, anlaşmazlıklar ve bütün bunların yanı sıra çalışmak gibi birtakım tatsız olaylarla gölgelenen dinginlik ve miskinlik düşüncesi olarak anladılar.
Bir insanın herkesin ilgi odağı olma isteği, o insan için çok zararlı bir şeydir, çünkü hiçbir şey insan ruhunu insanların hoşuna gitme açgözlülüğü kadar çabuk öldürmez.
O, küçük bir insan sürüsü içindeki uyuz koyundu; konumu tam olarak belliydi, çünkü her insan sürüsünde, kusurlarıyla sürünün meziyetlerine gölge düşüren bir insan gereklidir. Bu koşul olmazsa meziyetler pek az ayırt edilebilir, üstünlükler anlaşılamaz.