Ya ölüm O nerede?
İçinde ölüme karşı her zamanki korkuyu arıyor, bulamıyordu. Hani ölüm? Ne ölümü? Hiç korku yoktu! Çünkü ölüm de yoktu. Ölüm yerine ışık vardı.
Demek böyleymiş..
Ne mutluluk!
İlerledikçe daha da cansızlaşıyordu sanki tırmandığını sanarak sürekli bayır aşağı iniyor gibiydi. Zaten öyleydi. Kamuya göre yukarı çıkmaktaydım. Yükseldiğim ölçüde hayattan uzaklaşıyordum..