Özgü Altun

Büyüdükçe veya öyle sandığımızdan, üzerimize yapışan yamalar çoğalır, artar böylece kaygılarımız: Aile deriz, iş deriz, yaşama telaşı deriz, yarınlar deriz, ev der araba deriz, evlilik deriz... Deriz de deriz.
Reklam
Sorarım size, ey insanlar! Hiçbir kaygı taşımadan, zamanın o keskin kılıcını ensemizde hissetmeden yürümek nerede kaldı?
Tutunacak bir dal arasam da kendimden başka bir şey bulamamıştım. Diğerlerinin hepsinde kırıldım, parçalandım, dağıldım ve unutuldum...
Hangi koyun kendisini güden çobanı sorgulamaya kalkmış ki, olacak şey mi?
Ne bulunduğu yere ne de olmasını istediği yere aitti. İnsan, ulaşamıyordu insana...
Reklam