Ne acı, en büyük mutluluklarımız bile günün birinde acıya dönüşüyorsa ve biz yine de mutluluk için çırpınıp duran kuşlar gibi havalanıyorsak, ümitler besliyorsak yarınlara, ne acı!
Çünkü insan, yaşam ve ona yüklediği anlam karşısında gelişip gelişmediğine bakmak istiyorsa, bunun en doğru adresi geçmişine dönmek, öyle değerlendirmekti.
İnsan farkında olmadan bir suç işlerse bunu nasıl savunabilir ki? Bunun da bir önemi yoktu. Asıl ceza, hissettikleri, o bakışlar ve anlamlar altında duyumsadığı ezilme ve utançtı. İşte bundan kaçıyordu...