Amar Ademi
@Amar7
Arnavut bre :)
Hep öğrenci
Üniversite, Tarih
Rosenheim - Germany
Sırbistan, 22 Ağustos
120 okur puanıEkim 2019 tarihinde katıldı
Amar Ademi
, bir kitap okuduPuan vermedi·88 syf.·
3 günde okudu
·Okunma: 08 Ekim 2024 13:50
·2024 36. kitabı
Din denilen şey en vasi (geniş) bir şehrah-ı hikmettir (hikmetin, felsefenin en baş yolu) ki, öyle Schopen-hauerizm, filanizm, fistanizm gibi yalnız güzergahını tayin etmiş
olanların birkaç defacık gelip geçtikleri patikalara benzemez.
Hayat-ı beşer bir saat rakkası gibi alanı ile can sıkıntısı arasında sallanıp durmaktadır. Mademki insanlar cehennem denilen şeyi "mahall-i filam" (elemlerin yeri) olmak üzere hükmetmişlerdir, o halde cennet denilen şey için dahi can sıkıntısından başka bir şey kalmaz.
Halbuki dünyada ezeliyet, ebediyet bile bulunmadığından ve dünyanın hiçbir hali işte ez-cümle Schopenhauer gibi dostlarımızı da memnun edemeyeceğinden böyle bir dünyayı herhangi hakim cennet addetmiş veya cennetin bu dünyadan ibaret bulunacağı zannına düşmüş ise budalalık etmiş olacağına hiçbir kimse zerre kadar dahi şüphe edemez.
İmdi şüphe yok ki, hemen her insanın nasibi çalışmak, üzülmek, zahmet çekmek, sefalete düşmekten ibaret oluyor. Fakat insanın her arzusu hemen vukuunu müteakip hasıl olursa hayat-ı beşeri ne ile dolduracaklar ve zamanı neye istimal edeceklerdi? Bu nev'-i beşeri bir mevki'-i mebzuliyete (bolluk hali) koyunuz ki, orada kuşlar hazır kebap oldukları halde uçsunlar. Hem de tamam ağızların yetişebileceği kadar yakın uçsunlar veyahut herkes sevdiği mahbubeyi (sevgili) bila-müşkilat (zorluk çekmeden) derhal der-aguş (kucaklamak) ediversin. O halde görürler ki, insanlar sıkıntısından çatlarlar. Ya kendi kendilerini asarlar, ya birtakımı kavga çıkarırlar, yekdiğerini boğazlarlar, velhasıl kendi kendilerine o kadar felaketler çıkarırlar ki, şimdiki halde tabiat onları o kadar felaketzede etmemiştir.