Marisa

Marisa
@Amarisaa
Amatör şair
Sen kimseye değil, en çok kendine merhameti unuttun.
Reklam
Sen ağlarken içinden geçeni tahmin edebilmekmiş. Sen susarken bile seni duymakmış.
Hep gitmek zorunda kalan biriyle sınandın.
Benim Zeynebimm... Herkesin içinde sustum ama senin içinde konuştum hep. Gittim, evet... ama hiçbir yere varamadım. Her yolun sonunda senin yokluğun vardı. O gün sırtımı dönüp yürüdüğümde, aslında kendi kalbimden uzaklaştım. Şimdi sorsan: ‘Pişman mısın?’ Ben her gece senin sessizliğine bakan adamım. Arda’yım ya… ama artık yalnızca bir isim. Çünkü senin yanında olmadığım her gün, ben Arda değilim.”
Gelsin mi Zeynep...
Reklam