Farkına varmak ne acı...
Göz yummak,bilerek kalbini yok saymak...
Başkaları adına, başkalarının mutluluğu için kendini yok saymak. Zamanla farkına varılan bu saflık veya sert bir tabirle bu "Enayilik" ne garip bir his. Fakat insan kendini bilir ya. Yine olsa yine aynısını yaşardım der. Çünkü kalp bu, değişmez değişemez...
Velhasıl ne demiştik;
Farkına varmak çok acı...
Bir gece yarısı,
Sabaha doğru,
Sessiz ve yalnız,
Şikayetçi değil,
Aksine memnun hâlinden,
Ama muhtaç bir çift göze;
O gözler ki bakar en derinden.
Bir çift yeşil göz,
Bakınca yer oynar yerinden.💚