Genel olarak kitap sürükleyiciydi. Bazı yerlerde konuyu tam bitirmeden başka bir konuya geçmesi çok da rahatsız etmedi. Ama abisiyle olan kısım gerçekten rahatsız ediciydi. Kitaptaki tek bir kısım gerçekten hoşuma gitti; hissettiği duyguyu hissettirebildiği için etkileyiciydi:
“Zaman geçtikçe normal hakkındaki karmakarışık fikirlerimi de yitirdim. Ancak gerçekten bir annenin bendeki yeri nedir, bilmiyorum. Sanki sağlığımı kaybetmiş gibi korunaksız kalmışım ya da gerçekliği yitirmişim gibi… Tanıdığım ama alt edemediğim inatçı bir boşluk adeta içime bakıyor. Baktıkça başım dönüyor. Öyle ıssız bir manzara ki ya uykularımı kaçırıyor ya da beni kâbuslara boğuyor. Korkularım artık benim yegâne annem.”