Betül M
@Anaphora
“…dükkanının karşısındayız, sen gün ortasında çıplak ayaklarına çimende duruyorsun ve birlikte çay içiyoruz, hepsi bu.”
Şu “hepsi” dünyanın en boş kelimesi.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
(…) her gün aramıza birkaç tuğla örerdim. Zaman, çimento işlevini görürdü.
“Sence ben çekingen ve sıkıcı mıyım?” Diye soruyorum. (…) “Bunu bana birçok kişi söyledi.”
(…)
“Yani belki de o insanlara söyleyecek pek bir şeyin yoktu.
Üzerinde oturduğun bu sandalye, masadaki temiz bardaklar, çaydanlıkta kaynayan su; tüm bunlar başımın üstüne yerin olduğunun göstergesi. Şimdi bu durumda sana “hoş geldin” dememem fark eder mi? Benim evimde içini ısıtan bir his duymuyorsan ve evimde istenmediğini hissediyorsan söylediğim kelimelerin ne anlamı kalır ki?
Sadece ağaçlar değil, dünyadaki başka yaratıklar da mutlu, yaşamaya devam ediyorlar. Sadece biz insanlar kendimizi ve başkalarını beklentilerle boğuyoruz. Mutluluk yerine başarı istiyoruz ve hep bir sonraki başarının peşindeyiz.