kalbime leke bulaşmasın, dikenim kimseye batmasın, sözcüklerim tükenmesin, anılarım kirlenmesin diye kendimi yaşamdan uzak tutarak bir kuytuya hapsetmişim. kalkıp gidemeyen ama artık burada da kalamayan biriyim ördüğüm duvarı kendim bile aşamıyorum.
güzel olan bir seylerin sona erdiğini fark ettiğinde,yiyemiyor insan önündeki tabağı, aramıyor banacak ekmek. adı ne bilmiyorum ama insanın içinde kalbinden önce kırılan baska şeyler var.