güzel olan bir seylerin sona erdiğini fark ettiğinde,yiyemiyor insan önündeki tabağı, aramıyor banacak ekmek. adı ne bilmiyorum ama insanın içinde kalbinden önce kırılan baska şeyler var.
Ümidin tükendi ama hanımeli kokusu geliyor sokaktan, kayıp yaşıyorsun ama dişlerini de fırçalamak zorundasın yatmadan, baktığın her yerde hüzün görüyorsun ve karıncaların yuvalarına buğday tanelerini taşımaya devam ettigini. Devam ediyorsun.
“…ikna olmaya razı olmak,kapısı açık bir hapishanede tutmaya benzer ruhu.demirden bir somyada uyumayı kabullenmek,sokakta kalırım endişesini bertaraf eder.buna razı olur çoğu insan.”