tarafsızlığın ayak ucunda kıvrılmayı tercih etti daima, belki de bu yüzden kabuslara gebe kalan ve asla güzel bir uykuya uyanamayan bir şeyler inşa ettik aramızda, ama böylesinin iyi olduğuna beni inandırdı.
sesinden sonra içimde bir çığlık koptu. yetemiyor
oluşumu düşündüm, hiçbir şeye ait olmayışımı ve
çoktandır aradığım kılıfı yine
bulamadığımı... böylesine beni yaralayan bir mevzuyu..
Minik bir terapi seansında konuştuğumuz bir şey,
“Hayatımıza giren tüm insanlar bize bir ders vermek için yaşamımıza dahil oldular vermeleri gereken dersleri verip vadeleri dolunca gittiler.”