Sofrada bir ekmek vardı,kimse payına razı olmadı. Kiminin doydu karnı,lakin bir türlü doymadı gözleri.Kimi ise çifte yedi, tekme yedi kimi; boğazından bir lokma olsun geçtiyse de kusturuldu.Lakin nedense o da ayrılmadı sofradan,bekledi.
"İnsan, ait olduğu yeri bulana dek gurbettedir. Bunca hicran, bunca tasa,hep evinden uzak olduğu için.Şayet şu gurbette küçücük bir mutluluk tattıysa insan, o da ait olduğu yeri hatırlattığı içindir..."