Bittikçe başa sarıp sarıp...
Üstad sayfa 29'da "Gönüller yanarak kavuşacaktı" diyor. Gönüllerimizi zamanı, mekanı hiçe sayıp yakıyor. Orda en içerde bir şey var. Tam ordan vuruyor insanı. Vuruyor. O nasıl bir vuruştu, diyorsun.. Bir daha vursun diye bekliyorsun sadece.
Bittikçe başa sarıp sarıp...
Bir tren ışığına, güneşe çekmek seni
Ve bir şehir yaratmak, ruhundan Gülce diye.
Parçalanan gemiyi ve yırtılan yelkeni
Katıvermek sessizce söylenen bir türküye.
Ve sonra bir köşede öldürmek ölmeyeni
Ve son vermek bitmeyen, bu bitmeyen şarkıya.
Bir tren ışığına, güneşe çekmek seni.