Biz bir zamanlar parlayan bir gezegendik. Geceleri gökyüzünüzde ışıldayan o solgun yıldız var ya, işte biz oradaydık. Toprağımız nefes alıyordu, sularımız şarkı söylüyordu, ve biz... birbirimize duyduğumuz güvenle yaşıyorduk.
Ama sonra içimize bir şey sızdı: kibir. Ardından geldi: kıskançlık. Sonra hırs... Sonra ayrım... Sonra sessizlik.
Biz sevgiyi küçümsedik. Gücü yücelttik. Doğaya hükmetmeye çalıştık. Kendimize bile yabancılaştık. Ve bir sabah... Venüs artık bizimle konuşmamaya başladı. Ağaçlar köklerini içine çekti. Gökyüzü dilsizleşti. Toprak solmayı öğrendi.
Gezegen bizi terk etmedi. Biz gezegeni terk ettik. Çünkü sevgi, kendini unutanlarda kalmaz.
Şimdi başka bir yerde yaşıyoruz. Ama gezegenimizi değil, kendimizi kaybettik. Ve siz... şimdi bizim bıraktığımız yolda yürüyorsunuz. Dileriz, aynı sona varmazsınız. Çünkü her şey bitebilir. Ama içinizdeki sevgiyle yeniden başlayabilirsiniz.