Öğüt veren bunca insan, özgürce gerçekleştirilmiş bir eylemin yürekliliği karşısında nasıl da titrer! Ve bu cesareti bulamayıp onlara teslim olduğunda, ağdalı sevgileriyle nasıl esir alırlar seni.
İnsana yalnızca saygı kazandıran ve beni yalnızca kendi istedikleri gibi görmek isteyen insanların saygısından başka bir şey kazandırmayan bir hayata daha ne kadar mahkum kalabilirim? Ve insan bu kazancın sonuçta hiçbir değeri olmadığını neden yaşamak zorunda kalsın?
İnsan tüm bir hayatı bir fikir uğruna gözden çıkarabilir mi? Bu fikir ve adanmışlık, insana günün birinde hiçbir şey ifade etmez olursa, insan her şeyin yerini almasını beklediği düşünceyi, böyle bir takası ruhunda haklı çıkarmaya yetecek ölçüde bir tutkuyla düşünemez olursa, vay haline!