Herkes güzel bir kıza bakıp güzel bir
kız görebilir. Bir sanatçı o güzel kıza bakıp yaşlandığında nasıl biri olacağını görür. Daha da iyi bir sanatçı, yaşlı bir kadına
bakıp gençliğinde nasıl güzel bir kız olduğunu görebilir. Ama büyük bir sanatçı-bir usta- ki Auguste Rodin de aynen öyleydi; yaşlı bir kadına bakıp onu aynen olduğu şekilde resmedebilir... ve izleyiciyi onun bir zamanlar nasıl güzel bir genç kız olduğunu görmeye zorlayabilir... üstelik, bir armadillo kadar hassas olan herkesin, hatta senin bile, bu güzel genç kızın hâlâ hayatta olduğunu, yaşlanıp çirkinleşmediğini, sadece çökmüş bedeninin içinde hapis kaldığını görmesini sağlayabilir. Senin, hiçbir kızın
kendi kalbinde, geçen acımasız zaman ona ne yapmış olursa olsun on sekiz yaşından fazla büyümediğini hissetmeni, o sessiz, sonsuz trajediyi algılamanı sağlayabilir. Ona bak, Ben. Yaşlanmanın senin ya da benim için bir önemi yok; biz bakılıp takdir edilmek için yaratılmamışız ama onlar öyle."
... bu gezegenin neredeyse tümüyle hayat suyuyla kaplı olduğunu biliyordu ve son zamanlarda bu insanların bu büyük zenginliği sıradan bir şey olarak gördüklerini öğrenmişti.