Kendini kıyaslamak, farkında olmadan kendini küçültmektir.
Her ölçü, bir yetersizlik duygusu doğurur.
Kıyasın bittiği yerde zihin hafifler, kalp nefes alır.
Zihin her şeyi ölçer: başarıyı, sevgiyi, hatta kendini.
Ama ölçüsüz bir gözlemde — hiçbir kıyas olmadan — saf bir berraklık vardır.
Orada ne daha iyi vardır ne de daha kötü.
Sadece olan vardır.
Bay Arrival
Bir şeyi iyi ya da kötü diye ayırdığın an, gerçeği kaybedersin.
Zıtlık zihnin oyunu; farkındalık ise zıtlığın ötesinde sessizliktir.
Bak, ama isim vermeden, anlam yüklemeden… sadece gör.
Kendini kıyasladığın sürece özgür değilsin.
Her “ben ondan daha azım” ya da “daha iyiyim” düşüncesi, seni ölçülerin hapishanesine kapatır.
Gerçek değişim, kıyasın sustuğu yerde başlar.
Bay Arrival