Onlar için gün batıyordu, bitiyordu. Benim için ise tam tersine daha yeni başlıyordu. Bazen düşünüyorum acaba gece bu çirkef yaratıklar için bir dinlenme konağı miydi, veyahut bana veya benim gibi olabileceğini düşündüğüm kişilere ağlamak için bir fırsat mıydı? Aslında ağlamam caresizligimden ve aciziğimden değildi. Tam aksine fazla çözüm üretmeye çalıştığım ve çok güçlü olduğumdandi. Hayır kesinlikle güçlü değildim. Henüz kendini bile kontrol etmeyi beceremeyen biri nasıl güçlü olabilirdi ki. Mantıken zayıftım. Ve hatta ağlamakta bile güçlük çekiyordum. Kendimden utanıyordum. Ağlasam kimse görmesede içimden sanki utanıyordum, sanki içimden bir güç aglamama izin vermiyordu. Baksanıza ağlamak bile zordu..