Başını öne eğip gitmeye mecbur kalmak ne demek sen bilemezsin. Ben anlatıyım sana. Başını öne eğip gitmeye mecbur kaldığında eksikleşiyorsun. İçinde biriktirdiğin bütün nefret, içinde kalmaya devam ediyor. Doluyorsun. Bağırmak çağırmak istiyorsun, yıkmak, parçalamak, kırmak, dökmek istiyorsun. Ama elinden gelmiyor. Öyle güçsüz kalıyorsun ki, öyle bir boşluğa düşüyorsun ki, önüne eğip gittiğin başını birdaha kaldıramıyorsun. Hem kaldırsan neyi görmek isteyecek ki gözlerin? Kırgınlığına bakabiliyorsun sadece, daha fazlasına bakmak istersen de kör oluyorsun. En iyisi başın eğdiğinle kalsın. Kalsın ki; acını görmesinler güzel adam. Varsın seni utangaç, çekingen görsünler. Acılarını görüp "gerçekten buna mı kırıldın?" demelerinden iyidir. Aynısını yaşamayanlar anlamıyorlar. Yaşarken ölmenin ne demek olduğunu bilmiyorlar…
Gölgeyi karanlık sandım, meğer güneşin önünde bana siper olmuş. Ben o güneşe ulaşacağım derken, siperimi yerle bir ettim .
Meğer eksik parçalarla tam bir resim çizmeye çalışmışım. Bilmediklerimin kurbanı oldum, bildiklerimle ise geç kaldım. Beni hatalarımla değil, o hataları anladığım şu anki halimle görür müsün …