Homo Hereticus
@ArturoDandini
okur; amatör insan
Ankara
2388 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Reklam
Dünyamızın her geçen gün çizgileri biraz daha belli olan hayatlarında sürprizler ve sevinçler çok sık yaşanmıyor, bu yüzden insanlar onlara minnettar oluyor. Romario'nun harika goller atarken bir yandan da gece kuşu olması kimseyi ilgilendirmiyor, Almodóvar'ın Çıplak Ten gibi filmler yaparken bir yandan da kaprisli olmasının, bir yazarın arada bir kafayı sıyırması veya bir şarkıcının sahneye çıkmadan önce ot içmesinin kimseyi ilgilendirmediği gibi, bunların hiçbirinin zararı yok. Asıl kafayı sıyırmışa benzeyenler, kendilerini zengin etmekle kalmayıp mühim biri olmalarına da olanak veren sanatçılara birtakım davranış kalıpları dayatabileceğine inanan bazı kulüp başkanları, sinema ve müzik yapımcıları ve yayıncılar.
Onlar Bir Hiçtir
Moda alanında da kısa süre öncesine kadar ünlü olanlar Balenciaga, Dior veya Armani'ydi ve mankenler her ne kadar saygıyı hak etseler de sadece gelip geçici değil, aynı zamanda genel olarak isimsiz ve birbirlerinin yerine geçebilir kişilerdi. Bugün ise tasarımcıların başarısı bazı sessiz genç kadınların meşhur yüzlerine bağlı gibi görünüyor.
Gasp Heveslileri
Eskiden yaratıcı kişiler bazen eserlerini imzalamazlardı bile. Romanesk ve Gotik katedraller çoğu zaman somut bir mimara ait değildir, bunun nedeni sadece on yıllar veya asırlar boyunca farklı ustaların yönetiminde inşa edilmeleri değil, aynı zamanda ortak ve paylaşılan bir proje olarak kabul edilmiş olmalarıdır, burada da en önemsiz şey bugün anladığımız şekliyle eser sahipliğidir. Aynı şey yıllarca, emsalsiz sanat eleştirmeni Erwin Panofsky'nin ifade ettiği gibi, yüzyılımıza ait bir sanat dalı olan sinemada da yaşanmıştır. Filmler aktörlere de yönetmene de ait değildi, yapımcının ise çok daha az hakkı vardı ve eğer anonim değillerse kolektif bir iş olarak görülüyorlardı. Ortaçağ ressamları tablolarına nadiren imza atıyorlardı, isimlerini bilmememizin ve onlara örneğin "Flémalle Ustası" dememizin sebebi budur. Sanatların belki de en bireyselini ve harici teknik desteğe en az ihtiyaç duyanını icra eden yazarlar bile kenara çekilmeye alışmışlardı, o yüzden de El Cid'in veya Lazarillo'nun yazarlarının kim olduğu konusunda kesin bir bilgimiz yoktur.
İşler değişti ama henüz yüz yıl önce bir kitabın en önemli bileşeninin yazarı değil de metni olduğu, bir tablonunkinin fırçayı tutan değil resmin kendisi olduğu, bir müzik eserininkinin bestecisi değil çalınan müzik olduğu düşünülüyordu. Yine de uzun zaman önce yazarlar esas bileşenler arasına katıldılar, öyle ki bugün anonim veya takma isimle sunulan eserler ticari açıdan genelde başarısız oluyor, sanki tüketiciler sadece biriyle ilişkilendirebilecekleri şeyle ilgileniyorlar. Yüzü ve yaşam öyküsü olan biri, o nedenle de yazarlar olarak soruları cevaplamaya ve kendi portremizi çizmeye, romanlar veya şiirler veya denemeler yazmaktan neredeyse daha fazla vakit ayırıyoruz.
Gasp Heveslileri
Sporda kazanmak yoktur, daima kazanmak vardır, birbiri ardına nefes almadan ve hiçbir şey yeterli gelmeden kazanmak. Bir takım üç sene ardı ardına Avrupa şampiyonu mu olmuş? Hiç önemi yok, dördüncüyü ve beşinciyi ve altıncıyı da kazanması gerekecek, bu şekilde cehennemin dibine kadar kazanmalı. Bu yeni bir olay değil, Antik Yunanlar zamanında Sisifos ile icat edilmişti, ancak onlar bunu lanet ve işkence olarak tasavvur etmişlerdi. İşin en kötü yanı, spor veya rekabet alanındaki bu daimi tatminsizliğin hayatın tüm diğer alanlarını da işgal etmeye başlamış olması. Veya neredeyse hepimizin yaptığımız her şeydeki sloganımız "Daha, daha ve daha çok" mudur belki de?
Daha Ne İçin
Reklam