Bana sorarsanız, bugün de öfke, hala bağışlamadan derindir. Ateş püsküren canavarlarımın soyu tükenmedi. Onların Jura ormanlarını sakladım, gizli ama eksiksiz. Hâlâ oradalar, çeneleriyle, zırh gibi derileriyle, öfkeleriyle. Gökyüzünün rengi vişne çürüğü.
Bense insan türündenim elbet, en azından kağıt üzerinde.