Arzu sağlamoğlu
@Arzusaglamoglu
Bende hiç tükenmez bir hayat vardı,
Kırlara yayılan ilkbahar gibi.
Kalbim her dakika hızla çarpardı,
Göğsümün içinde ateş var gibi.
Bazı nur içinde, bazı sisteydim,
Bazı beni seven bir göğüsteydim,
Kâh el üstündeydim, kâh hapisteydim,
Her yere sokulan bir rüzgâr gibi.
Aşkım iki günlük iptilâlardı,
Hayatım tükenmez maceralardı,
İçimde binlerce istekler vardı,
Bir şair, yahut bir hükümdar gibi.
Hissedince sana vurulduğumu,
Anladım ne kadar yorulduğumu,
Sâkinleştiğimi, durulduğumu,
Denize dökülen bir pınar gibi.
Şimdi şiir bence senin yüzündür,
Şimdi benim tahtım senin dizindir.
Sevgilim, saadet ikimizindir,
Göklerden gelen bir yadigâr gibi.
Sözün şiirlerin mükemmelidir,
Senden başkasını seven delidir.
Yüzün çiçeklerin en güzelidir,
Gözlerin bilinmez bir diyar gibi.
Reklam
Puan vermedi
11.22.63, geçmişi değiştirme fikrinin büyüsünü ve bedelini anlatırken, aynı zamanda kalpte yarım kalan bir aşkın izini bırakıyor. Jake’in John F. Kennedy suikastını engelleme çabası, zamanın ne kadar inatçı olduğunu gösterirken; Sadie ile yaşadığı o derin bağ, hikâyeyi unutulmaz kılıyor.
Ben hikâyeyi önce 11.22.63 olarak izledim ve çok etkilenmiştim. Ama kitapta hissettiklerim çok daha yoğundu. Çünkü bu sadece bir görev hikâyesi değil; ne kadar seversen sev, bazen birlikte olamadığın bir aşkın hikâyesi. Jake ve Sadie’nin arasındaki o imkânsızlık hissi, insanın içine dokunan en güçlü kısım.
Stephen King bu eserinde şunu hissettiriyor: Bazı aşklar vardır, zamanı bile aşar… ama yine de tamamlanamaz. Ve belki de en çok, yarım kaldıkları için unutulmaz olurlar.
Reklam