Üstümüze sinen, peşin fiyatına taksitle sevinerek aldığımız bu oblomovculuk, bütün renkleri yarıma yakın bir basit kesir oranında grileştirirken renklerin asıl tadı yavaş yavaş yok oluyor zihnimizde, yaşam savaşı verirken alışılmış bahanelere sığınmaktan çoğumuzun başı öne eğik ama ne çok hayalimiz var, bu hayalleri gerçek kılanları videolardan izleyip mış gibi yaşıyoruz, eyleme geçecek mecalimiz yatağından kalksa Karanfil Sokaktan Tunalıya Hilmi Parkına kadar yolu var aslında ama yalnızlıktan korktuğun için bireysel sosyallik sitelerinde vakit geçirmekten insanlarla iletişim kurmayı neredeyse unuttun. Kendin olamamaktan çok toplum normlarına takılıp düşmekten korkuyorsun, cesaretin yetersiz bakiye.