Büşra İnce

Hani bazı kadınlar vardır. Saçları okşanmayan,sevgiyle büyümeyen,düştüğünde kendisi kalkan. Büyüdüğündeyse ne doğru aşkı,ne doğru işi bulmuş, aile hayatını da düzene sokamamış,arkadaşlık ilişkileri de kazık yiyerek geçmiş kadınlar. Kendi gözyaşlarını silip,omuzlarını kendi öpen kadınlar. Onlardan birisiyim bende. Hayatını bir hiç uğruna kuran ve yine bir hiç uğruna harcayan bir kadın. Canı yansa sesini çıkaracak kimsesi olmayan,düştüğünde tutacak eli olmayan bir kadınım. Gözyaşlarımı kendim silerim. Canım çıkar sesim çıkmaz. Kimse konuşmak istemez benle. Buz gibi bakışlarım,uzun duvarlarım vardır. Konuştuğumda kalp kırarım. Samimi cana yakın hiç değilimdir. Kendi kabuğumda yaşarım ölene dek. Severim sevilmem, önemserim önemsenmem,mutlu ederim edilmem hep tek taraflı yaşarım. Hayatı yaşamayı da bilmem. Severim işte. İnsanı kuşu,böceği,çiçeği. Ama sevilmem. Sevilmeye layık olmadığımdan değildir de kafam uyuşmaz bu dünyayla.
Aşk