Aslı usta
@Asliusta
Kitaplar sessiz dostlardır; ne seni yargılar, ne terk ederler.
instagram.com/birokurunizleri...
Lise
İzmir
İzmir
131 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Gecenin Esrarına Tutkun ve Esra Kara’nın kaleminden çıkan bu şiir kitabı, baştan sona bir duygu günlüğü gibi ilerliyor. Şiirler; umut, kırgınlık, içsel hesaplaşma ve hayal kırıklıkları arasında gidip gelen bir ruh halini yansıtıyor. Özellikle arka kapaktaki şiirde de hissedilen o ani “aydınlıktan karanlığa düşüş” duygusu, kitabın genel atmosferini belirliyor. Okurken insan kendini bir an hafiflemiş, bir an ise içten içe ağırlaşmış hissediyor.
Şiirlerde belirgin bir “iç ses” hâkim. Bu ses bazen güçlü durmaya çalışan bir kadın, bazen incinmiş bir ruh, bazen de içindeki çocukla konuşan biri gibi… En etkileyici tarafı da bu samimiyet; sanki bir başkasının şiirini değil, kendi içinden geçenleri okuyormuşsun gibi hissettiriyor.
Yazarın kalemi ise oldukça sade ve içten. Esra Kara süslü imgelerden çok duygunun kendisine odaklanmış. Bu durum şiirleri daha anlaşılır ve dokunaklı kılıyor. Duygusal, içe dönük ve kendinden bir şeyler bulmak isteyenler için samimi ve akıcı bir şiir kitabı olduğunu söyleyebilirim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Zürafalarla Batıya Doğru, ilk sayfalarından itibaren beni içine çeken ama aslında sakin sakin ilerleyen bir yolculuk hikâyesi oldu. Büyük Buhran sonrası Amerika’da, yetim bir çocuğun iki zürafa ile çıktığı bu sıra dışı yolculuk hem duygusal hem de yer yer umut dolu bir hikâyeye dönüşüyor. Özellikle insan ve hayvan arasındaki bağın bu kadar içten anlatılması beni en çok etkileyen kısımlardan biriydi. Lynda Rutledge gerçek bir olaydan esinlenerek yazdığı için hikâyeye ayrı bir gerçeklik hissi katmış.
Karakterler oldukça sade ama etkili yazılmış. Yetim çocuğun iç dünyası, yaşadığı travmalar ve kendini bulma süreci oldukça dokunaklıydı. Yan karakterler — özellikle hayvan bakıcısı ve gazeteci — hikâyeye derinlik katıyor. Ancak bazı yerlerde karakterlerin biraz yüzeysel kaldığını hissettim; daha derin işlenebilirmiş. Yol hikâyesi olması nedeniyle olaylar zaman zaman tekrar hissi yaratabiliyor, özellikle orta kısımlar biraz yavaş ilerliyor diyebilirim.
Yazarın kalemi ise oldukça akıcı ve betimlemeleri güçlü. Özellikle Amerika’nın o dönem atmosferini ve yolculuk sahnelerini gözünde canlandırabiliyorsun. Duygu aktarımı çok başarılı; abartıya kaçmadan, sade ama etkili bir dil kullanmış. Ama eğer çok aksiyonlu, hızlı ilerleyen bir hikâye beklenirse bu kitap biraz sakin kalabilir. Genel olarak; dostluk, iyileşme ve ikinci şanslar üzerine sıcak bir hikâye okumak isteyenler için çok güzel bir tercih, ancak daha derin karakter analizleri ve tempo arayanlar için yer yer eksik kalabilir diyebilirim.
Tapınak, Katrine Engberg’in karanlık atmosferiyle yine insanı içine çeken, temposu zaman zaman yükselip düşse de merak duygusunu hep diri tutan bir polisiye olmuş. Hikâye, parçalanmış bir cesetle açılıyor ve bu sarsıcı başlangıç sizi direkt olayın içine çekiyor. Bir yanda Bornholm adasında kendi yaralarını sarmaya çalışan Jeppe, diğer yanda vakayı çözmeye çalışan Anette… İki farklı noktadan ilerleyen hikâyenin giderek birleşmesi oldukça sürükleyici.
Karakterler her zamanki gibi derin ve gerçekçi. Özellikle Jeppe’nin iç dünyası, kaçışı ve yeniden olayların içine çekilişi oldukça iyi yansıtılmış. Sadece bir cinayet çözümü değil, aynı zamanda yalnızlık, kayıp ve insanın kendiyle yüzleşmesi de hissediliyor. Ancak yer yer hikâyenin temposu biraz düşebiliyor ve bazı bölümler gereğinden uzun hissettirebiliyor. Buna rağmen final kısmı toparlayıcı ve tatmin edici.
Yazarın kalemine gelirsek; Engberg detayları ustaca işleyen, atmosfer kurmayı çok iyi bilen bir yazar. Mekân betimlemeleri ve karakter psikolojisi oldukça güçlü. Okurken sürekli “katil kim?” sorusunu sordurmayı başarıyor ve ters köşeleriyle şaşırtıyor. Ama hızlı akış sevenler için yer yer ağır gelebilir. Genel olarak bakarsam, polisiye severler için keyifli, biraz karanlık ama düşündüren bir okuma deneyimi diyebilirim.
