ASLIM
@Aslmaslim
Okyanus içindeki kuduruk japon balığı
Kendi yerini bulmaya çalışırken çoğu zaman bir boşluk hissi içinde oluruz. Nereye ait olduğunu, nasıl var olman gerektiğini, çevresindeki insanlarla nasıl bir bağ kuracağımızı sorgularız. Yani kendini bulduğunda, bazen etrafındakiler yavaş yavaş toplanıp gider. Çünkü artık sen, başkalarının sana açtığı alanlara sığmaya çalışmıyorsundur. Kendine bir alan açtığında, o alana kimlerin gerçekten ait olduğunu, kimlerin sadece geçici bir eşlikçi olduğunu daha net görmeye başlarsın. Bu yalnızlık gibi gelebilir ama aslında bir özgürleşme biçimidir bana göre. Insan, başkalarının yanında kendine yer açmaya çalıştığında değil, kendi yerini bulduğunda gerçekten var olur. Ve belki de herkesin gittiği yerde, aslında ilk kez kendinle kalmanın hafifliğini hissedersin.
Kendin için açtığın alan, seni gerçekten anlayan, seninle gerçekten yürümek isteyenleri yanında bırakır. Ama belki de mesele, kimin gelip gittiği değil, senin artık kendi cesaretini bulmuş olmandır. Çünkü kimliğini kazanmak, hazır bir yer bulmak değil, kendine bir yer yaratmaktır.
Dışlanmış hissettiğimiz anlar belki de kendimize en çok yaklaştığımız anlar olabilir mi?