Asude
@Asudeedusaa
17 okur puanı
Ekim 2022 tarihinde katıldı
keşke öykü sona ermese de bu dünyadan kurtulmanın bir yolunu bulabilsem diye düşünüyordum. Kendi kurgumun içinde bir karakter olarak olgulardan kaçma şansım vardı. Bütün çocukların er geç çürütmesi gereken iki olgu bulunur; anne ve baba. Eğer kendi ana babanızın kurgusuna inanmaya devam ederseniz,kendinize ait bir anlatı yaratmanız güç olur.
"Insan soyu cahil kalmayı sürdürür, çünkü bilgi onun sonudur. İnsanın icat ettiği her şey, döner dolaşır onu yok eder. Kardeşin Prometheus ateşi çalmıştı, peki insanlar bu armağanla ne yaptı? Birbirlerinin ekinlerini, evlerini yakmayı öğrendiler. Kheiron size ilaçları öğretmişti, peki siz ne yapmayı öğrendiniz? Zehir. Ares silahları elinize tutuşturmuştu, peki ya siz birbirinizi öldürmekten başka ne yaptınız? Ya sen, Atlas, yarı-insan, yarı- tanrı olan sen bile dünyanın en güzel kentini yok ettin. Başkalarının ekip biçtiğini görmektense, kendi çiftliğini yakıp yıkmayı yeğledin. Düşmanın eline geçmesin diye kendi gemilerini batırdın."
"Dünyanın altında böyle iki büklüm dururken, insanların bütün sorunları gelir kulağıma, onlar kendi paylarına düşeni sorguladıkça, her şeyin boş olduğunu daha çok anlarım. Yanna plan yaparlar, geceleyin ölüverirler. Doğuran bir kadının acılı iniltilerini işitirim, çocuğu ölü doğmuştur. Tutsak edilmiş bir adamın içi- düştüğü dehşeti duyarım, derken ansızın salıverilir. Mallanıyla kıyıdan evine dönen gezgin bir tüccarın ba- şına gelenleri öğrenirim, haydutlar üzerine çullanıp va- nını yoğunu almışlardır. Neden diye bir şey yok. Sadece tanrıların iradesi ve yazgısı var."
"Dünyanın en güçlü adamıyım ben," dedi Herakles.
"Beni saymazsak..." diye ekledi Atlas.
"Ama özgür değilim..."
"Özgürlük diye bir şey yok," diye anlattı Atlas. "Özgürlük var olmayan bir ülke."
"Yuvadır özgürlük," dedi Herakles. "Eğer olmak istediğin yer yuvansa.
"İnsanlar yaratılıştan sadakatsizdir. Bu onların kusuru değildir, doğanın yaratımını kusur saymak olmaz. İnsanın ihanetine sövüp saymak, suyun ıslak olmasından yakınmaya benzer. Hangi tanrı, hangi insan sahip olduklarıyla yetinir? Eğer yetiniyorsa, tanrı da olamaz insan da.
Kimse doğru olduğunu hissetmediği bir şeye inan- maz. Ben de kendime inanmayı bırakabilseydim keşke. Geceleri uyuyorum, sabah uyandığımda yok olmayı umut ediyorum. Bu hiç olmuyor. Bir dizim önde, bir di- zim kıvrık, dünyayı sırtımda taşıyorum.