sy
@Asyo
Lisans
137 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
"Onu sevmek bir deniz kenarında, bir mezar başında tek başına konuşmak gibi bir şeydi."
İçinde garip bir his vardı. Buna keder diyemezdi, hiddet diyemezdi; can sıkıntısı demek de doğru değildi. Bu hissi, tam manasıyla bir huzursuzluktu. Onu rahatsız eden, huzurunu kaçıran şeyin ne olduğunu tayin edemiyordu.
Kendine tapan insanlar eninde sonunda da tek başlarına kalmaya makümdular.
Sevmeyeni bırakmak, ısrar etmemek, ayrılıp gitmek, uzakta sevmek ve ağır ağır unutmak... Bu yapılacak şeylerin en doğrusuydu.