Hayat, bazen bir dağın ardından doğan güneştir,
Bazen de gecenin ortasında kaybolan bir izdir.
İnsan yürür durur, yolun nereye vardığını bilmeden,
Ama her adımında biraz daha kendini bulur derinden.
Düşmek öğretir kalkmayı,
Kaybetmek öğretir kıymet bilmeyi.
Her yara bir hatıradır aslında,
Her hatıra da insanı olgunlaştıran bir aynadır.
Mutluluk uzun sürmez diye üzülme,
Hüzün de sonsuza dek kalmaz içinde.
Mevsimler nasıl değişiyorsa gökyüzünde,
İnsan da değişir hayatın her dönümünde.
Sevdiğin insanlar bazen yanında kalır,
Bazen rüzgâr gibi uzaklara savrulur.
Ama kalbine dokunan her güzel insan,
Gittiğinde bile içinde yaşamayı sürdürür.
Hayatın sırrı belki de budur;
Her şeye rağmen yeniden umut bulmaktır.
Çünkü en karanlık gecelerin ardından bile,
Güneş mutlaka doğar ve hayat yeniden başlar.