Buğra L.
@Av_Bugra
Ars longa, vita brevis
Makam giysisi çıkınca çıplak kalanlar
Memuriyetteki unvanların sadece bir giysi olduğunu daha gençken algılamıştım. Yakından veya uzaktan tanıdığım
nice siyaset adamları, genel müdürler, büyükelçiler ve başkonsoloslar iş başındayken müthiş kasılırlardı. Elimde olmadan gülerdim hallerine.
Zaman geldi onları mevkilerinden inmiş olarak da gördüm. Yani hepsinin giysilerini kaybedip çıplak kaldıkları zamanları. Kişilikli olanlar, çıplakken de kişilikliydiler.
Bu gerçeği çok erken keşfettiğimden, her zaman mutlu oldum. Hiçbir vakit arkada bıraktığım zamanları aramadım.
Reklam
Lazo, Kürdo ...
Vatandaşlara iyi muameleyi şiar edinmiş olduğumdan bir yere atandığımda önce memurların davranışlarını düzeltirdim. Örneğin Düsseldorf' a gittiğimde, ilk gün baktım pasaportla ilgili üç memur bir bankoya sıralanmışlar ve halka, "Sen lazo gel, kürdo sen bekle," gibi hiçbir nezakete uymayan bir tarzda hitap ediyorlar. Öğle tatilinde aldım karşıma onları, "Siz nasıl vatandaşa lazo, kürdo, kara herif gibi tabirlerle hitap edersiniz?" diye haşladım ve derhal geri plana aldım.
60 Yıllık Aşk
Kitap , artık 50 yılı geçen Avrupa Birliği maceramızı, birinci ağızdan sade güzel bir dille okuyucuyu sıkmadan aktarıyor. Emekli büyükelçimiz Yıldırım Keskin 1963 Ankara Antlaşması’ndan , 1999 müzakerelere başlama tarihi verilmesine kadarki süreci kendi özel yaşamından anılarla da harmanlayarak muhteşem bir eser ortaya çıkarmış. Kitapta en çok üzüldüğüm bölüm 1967 yılında Yunanistan’da gerçekleşen gerçekleşen darbe sonrası AET’nin Doğu Akdeniz büyüme planında yer alan iki ülke olan Türkiye ve Yunanistan arasından ülkemizi tercih etmesi, ülkemizle 1967-1974 arası ilişkiler çok iyiyken artık AET’ye kabul edilmemize ramak kalmışken, 1974 Kıbrıs Barış Harekatı’nı yapmamız bunun üzerine Yunanistan’daki Albaylar Cuntasının devrilmesi, bizim ambargo yememiz, Yunanistan’ın tekrar demokrasiye kavuşması ve 1981 yılında birliğe kabul edilmesi... burada Kıbrıs Barış Harekatı yapılmamalıydı demiyorum ama herşey keşke daha farklı olsaydı. Bunun dışında Özellikle uluslararası ilişkiler okuyan gençlerin ve Dışişleri meslek memurlarının, konsolosluk ihtisas memurlarının okuması gerektiğini düşündüğüm bir kitap.
Yurtdışındaki Türk Öğrencilerin Hayatlarından Bir Kesit
Yıldırım Keskin’i Avrupa Yollarında Türkiye adlı kitabıyla tanıdım. Kendisi o kitabında 40 yılı aşkın diplomasi meslek hayatında ülkemizin Avrupa Birliği macerasını bizzat birinci ağızdan anlatıyordu. O kitabında özel yaşamıyla da ilgili notları arasında “romancılığından” da bahsediyordu. Bu ilk romanının adını orada duydum ve merak etmeye başladım kitabın 1957 yılı ilk baskını sahaflardan buldum. Romanın , Yıldırım Keskin’in Lozan Hukuk Fakültesi yıllarındaki yaşamından izler taşıdığını anlamak zor değil. İsviçre’ye üniversite tahsiline gelen Türk öğrencilerin türlü imkanlar içinde yüzmesine rağmen bir türlü mutlu olamaması , onların mutluluk arayışları, avarelikleri çapkınları yazarın araya serpiştirdiği Fransızca diyaloglarla süslenerek aktarılıyor. Roman, belli belirsiz bir gecede 7-8 kişilik bir arkadaş grubunun o gece yaşadıklarını anlatırken arada kişilerin geçmiş yaşamlarına dönüp onlarla ilgili bilgiler veriyor. Genel olarak beğendiğim bir romandı ancak bazen kim kimdi karıştırabiliyorsunuz o sebepten bir oturuşta oturup bitirmekte fayda var. Bununla birlikte bazı Fransızca diyalogların Türkçeleri dipnotta yazmıyor sözlüğe bakmak zorunda kalıyorsunuz. Yabancı bir ülkede Türk öğrencilerin yaşamından kesitler sunan başka bir roman var mıdır bilmiyorum o sebeple konusu çok sıradışı olan bu kitabı herkese tavsiye ediyorum.
Reklam