Tanrı, kötülüklerimizi affedecek kadar merhametliydi ama hayat; yaşanan ve yaşatılan bütün kötülüklerin hesabını sorar ve nefes aldığımız müddetçe her ikisinin de karşılığını verirdi. Tanrının affedici olmasından daha çok hayatın Adalet sistemine inanmayı daha çok tercih ediyordum Çünkü benim affedilmeye ihtiyacım yoktu.
Yaşadığı, yaşattığı ve belki de yaşamaya devam ettiği her nefeste canı yanıyor olmalıydı çünkü suçlulukla yaşamak demek ölüm gibi bir histi, biliyordum.