At vuruldu; içim paramparça Rüveyda
Gölgelerin ardına sakladım kusurumu
Sen orda kayıtsızca gülümsüyor gibisin
Ben burda damla damla eriyip akıyorum
Yine de, bırakamam yerlere gururumu
İstenmediğim yeri usulca terk ederim
Hâtıra kalsın diye bırakır da ruhumu
Mahzun bir derviş gibi boyun büker, giderim.
Büyük sessizlikler içinde büyüdüğümüzü düşünüyorum, büyükleri seyrederek,kendimize ya da bir diğerine yapılan nezaketsizlikleri görerek ama hiç tepki vermeyerek