Hiçbir şey boşlukta sallanmamaktadır, saçmalık bile kendine bir dayanak noktası araştırmaktadır, her şey ,bütün nesneler yaratılışlarındaki amaca doğru yürüyüp gitmektedirler: kara gecede ,kara taşın üstündeki kara karıncanın kıpırtısı bile denetim altındayken som bilinç olan insanın -elbette insan'ın- kendini denetimden uzak sayması mümkün müydü? Mümkün müdür? Beklemek tüm anlamın kendisiydi, bekler ve düşünürdü,boşuna olamazdı,hiç bir şey boşuna olamazdı ,boşuna değildi ,sebepsiz ,yersiz değildi ,bekliyordu ve beklediği gelecekti. Yalnızlık -somut konumuna göre yalnızlık,yoksa yalnız duymazdı kendini- sezgilerini alabildiğine inceltmiş,bileylemişti.