Çocukluğumda dinlediğim şarkılar birkaç yıl önceki eski şarkıları oluyordu. Çünkü güzel şeyler eskide kalırdı hep. Çok eskide... Güzel şarkılar, filmler, kitaplar, ve dahi anılar... Bu yüzden eskide kalmayı seviyordum.
Pek arkadaşımız yoktur. Arkadaş gruplarında da yerimiz olmaz. Elimize aldığımız kitap ve defter huzursuz eder çünkü onları. Sorumluluklarını hatırlatırız her daim, bu onları korkutur.
Yalancılar ve yabancılar...
Kimi suçu işler, yalan söylerdi. Kimisi bu suça şahit olur, olan bitene yabancı olduklarını iddia ederdi. Belki de asıl yabancılar, yalancıların ta kendisiydi.
" Keşke benim de senin gibi bir çocuğum olsaydı" dedi. Aayyyy! Benim annem başkasına böyle bir şey dese, ben de onu duysam çok üzülürdüm. Biz başka anne baba görünce "Keşke benim de böyle anne babam olsa" diyor muyduk?
Yemek pişireyim diye mutfağa girmek istiyordum " bırak şimdi yemeği oturt test çöz" diyorlardı. Benim hiç mi eğlenmeye ihtiyacım yok? Ama bunu nasıl olduğuna da kendileri karar veriyordu. "Gel yavrum çıkıp dolaşalım kafan dağılsın " diyorlardı. Belki benim kafam yemek pişirirken dağılacak. Olamaz mı?
Büyüdükçe daha mı sıkıcı oluyor hayat? Eğlenceli olsam hiç büyümez miyim yani? İnsanlar benim bazı özelliklerimi beğenmiyor diye benim de ciddi, somurtkan, kalpsiz, acımasız, merhametsiz mi olmam gerekiyor ?
Kasabanın bütün çocukları Fehmi abinin izinden gittiler. Sokaklar kısa zamanda bomboş kaldı, çocukların elinden tablet telefon düşmez oldu. Kullandıkları kelimeler "indirdim" "level atladım" "yükledim" falan oldu bir soru sorduğumuzda " he hı neyi kim" gibi soruya soruyla cevap verir oldular. Bazı anne babalar çocuklarının bu sessiz sedat'ın etkiye sütlüye karışmayan hallerinden o kadar memnundular ki çocuklarına en yeni teknolojileri anında aldılar.