Kendini koruma
insanın ilk tutkusudur. Bunu sağlar sağlamaz yalnızca
türünü çoğaltmak için çalışır. Salt bir doğa varlığı olarak,
bundan fazlasına yeltenemez.
Bütün mutlulukların doğası olumlu değil olumsuzdur.
Bu nedenle mutluluk sürüp giden bir doyum, doyum
hazzı olamaz. Tersine o bizi yalnızca bir takım acılardan
ya da isteklerden kurtarır.
Bir insan ne ölçüde akıllı
olursa o ölçüde fazla acı duyar. Bu anlamda açıkçası
salt soyut ussal bilgi bakımından değil genelde bilginin
derecesiyle ilişkisinde Acclesiates'ten alınan şu sözü
anlıyor, kullanıyoruz. "Bilgiyi artıran, üzüntüyü de
arttırır."