“Beni unuttuğunu sanmıştım,” diye fısıldadım.
“Deliliğin sınırındayken, zar zor hayattayken ve nerede ya da kim olduğumu hatırlayamadığımda bile, seni hatırladım.”
“‘Hayatımı kurtardığın için teşekkürler’ yok mu?”
“Hayattasın, değil mi?”
“Evet. Yani?”
“Bu birisinin benden alabileceği en büyük ‘teşekkür’ Yavru Kaplan.”