Sessizlik her zamanki yanıtımdı. Bazı şeyler söylenmeden daha kolay anlaşılırdı. Bazen kelimeler her şeyi karıştırır, bulanıklaştırırdı. Böyle bir anın kelimelere ihtiyacı yoktu.
“Tanrım, acayip yorgunum.”
“Gezmek ve içmek insanı yoruyor, değil mi?”
“Ondan söz etmiyorum.”
“Neden söz ediyorsun peki?”
“Senden nefret ediyormuş gibi davranmaya çalışmak çok yorucu.”
“Benden nefret etmiyor musun yani?”
“Hayır. Senden hiçbir zaman nefret etmedim.”