“Unutma Poppy, bir gün yakışıklı bir prense dönüşecek bir kurbağayla tanışacaksın.”
“Güzel.” dedi Beatrix. “Çünkü şimdiye kadar kurbağalara dönüşen prenslerle tanışıp durdu.”
Vera’nın yanakları hep pembeydi. Bunun sadece doğal bir allık olduğunu düşünmüştüm. Fakat belki de bunca zamandır benim içindi.
Lanet olsun. Bu muhteşemdi. O muhteşem.
Başım beladaydı değil mi?
Kaos içinde yaşarken huzurlu bir hayat fikri imkansız bir hayal gibi gelebilirdi. Ama onun bakışları bana barışın neden uğruna savaşmaya değer bir şey olduğunu hatırlatıyordu.