Bir gece daha ölmekteydi ve belli etsin ya da etmesin kendisini atık gibi hisseden her insan için, bir günün en iyi vakti, gecenin can çekiştiği bu saatlerdi.
Gerçi yaşadıkları çok fazla değildi. Her insanın başından geçebilecek şeylerdi ama çok iyi anlatıyordu yüzbaşı. Sanki daha önceden çalışılmış, sanki kendi tarihini bir yere yazmış da oradan okuyormuş gibi anlatıyordu. "Böyle anlatamadıktan sonra yaşasan be yaşamasan ne?" diye geçirdi Doğan içinden. Yaşam sanki biraz da anlatmaktı. İyi de olsa kötü de olsa hayat, şöyle güzelinden söze dökülünce, sanki daha yaşanılır oluyordu... Ruhunu buluyordu.