Ayşe Zehra KORKMAZ
@Azk_295
Kendi halinde bir şair :D
Her kitap insana bir şey katar...
Şu anda okuduğu kitaplar
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Mağaraya iyice yaklaştı, ihtiyara birkaç adım mesafede durdu. Başını kaldırıp üstlerinde uçan kuşlara baktı. Sadağından bir ok çıkardı, yayını gerdi ve okunu bıraktı. Okun vınlamasıyla kuşlardan birinin yere düşmesi bir oldu. Güldü ihtiyar, titreyen elleriyle kütüğün üzerinden bir yay alır gibi yaptı, oku yerleştirir gibi, gerer gibi yaptı, kuşlardan birine nişan aldı. Adam bir ihtiyara, bir kuşlara bakıyordu. Elinde hiçbir şey yoktu ki ihtiyarın... Birden oku bırakır gibi yaptı, fakat o da ne?! Kuşlardan biri düşüvermişti! Büyük bir şaşkınlıkla olanları seyrederken, ihtiyar usta ayağa kalktı, yanına geldi, gözlerinin içine dikti gözlerini ve;
- Evlat, dedi, sen hâlâ ok ve yayla mı okçuluk yapıyorsun?
Günler böyle geçiyordu. Bir akşam yine koştu geldi ırmağın kıyısına. Oradan gitmiyordu ki zaten. O kıyıdan başka mekan mı vardı? Zaman mı vardı sevgilinin göründüğü andan başka? Seyre daldı güzeller güzelini. Sarhoş oldu, ağladı, ellerini uzattı ırmağa, feryat etti, hıçkırdı, ne yapacağını düşündü, bilemedi. Sarhoştu düşünmek, bilmeler sarhoştu, ayağa kalktı birden, ne olur bekle, diyordu karşıya bakan gözleri, beklemek sarhoştu, güldü ve ırmağa bırakıverdi kendini.
Sevgiliden uzakta olmak da güzeldir, sevgilinin dizlerinin dibinde olmak kadar.
Ve sevgiliyle her an beraber olmak, en az sevgiliden ayrı kalmak kadar zordur.
Aşık yakınlık ister, ülfet ister, vuslat ister sevgiliden. Yakınlık sabır ister, olgunluk ister, tahammül ister aşıktan.
Irağındayken senindir sevgili cancağızım, sen yanı başındayken kendisinin.
Ve bir ırmağın öte yakasında zülfünü tarayan güzele, zülüflerinden daha yakındır hicrandan tel tel olmuş yüreğiyle bu kıyıda bekleyen aşık.
Aşık çoban yeniden eline tespihini aldı, gözlerini kapattı, boynunu neye bağlayacağını bilmediği kalbine doğru büktü, dudakları kıpırdamıyordu artık, sustu gece, mağaranın duvarları sustu, tükendi her şey, hiç tükendi, an bitti, sadece bir söz kaldı: Allah...