Tam ilk sayfayı açmak üzereydim ki, Kate'in elini elimin üzerinde hissettim
"Dur, Eva," dedi. "Bu bir günlük. Onu okuyamazsın"
"Nedenmiş o?" diye karşılık verdim
"Çünkü günlükler kişiseldir. Benim günlüğümü okusaydın, muhtemelen deliye dönerdim"
"Senin de mi bir günlüğün var?" diye sordum. "Hiç bahsetmemiştin."
Kate kıpkırmızı kesti. "Başkalarının günlüklerini okumayı normal kabul
ettiğine göre, iyiki bahsetmemişim."
"Senin günlüğünü okuyacak değilim herhalde," diye çıkıştım "Sen benim arkadaşımsın ve günlüğünü okumak çok tuhaf olurdu ama bu günlük farklı, o gerçekten de çok ama çok eski. Tarihi eser gibi. Kime ait olduğu konusunda hiç bir fikrimiz yok. Onu her kim yazdıysa, epey yaşlanmış olmalı, hatta ölmüş bile olabilir."