(Sahneye sırma saçlı bir kız girer masanın kenarına oturur ve gözlerini seyircilere dönerek şunları
söyler.)
BALIM: babamdan geriye kalanlarım nerede biliyor musunuz? (sağa çevirir başını) burada değil. (sola
çevirir) burada da değil. (derin bir nefes alır yere bakar) burada da değil. (akan göz yaşını silip göğe
bakar) burada da yok. (sahnenin önüne doğru adımlar) neredeler peki benim babamın kalıntıları
nerede? (bağırarak) neredeler! (seyircilerden birisini gösterir ağlayarak) siz biliyor musunuz bayım?
(başka bir seyirciye dönerek) ya siz hanım efendi siz biliyor musunuz? (dizlerinin üstüne çöker ve ağıt
yakar) baba baba neredesin! Beni bırakıp nerelere gittin onlar da senin nerede olduğunu bilmiyorlar
baba… (derin nefesler alarak göz yaşlarını siler ve ayağı kalkar) ben babamsız yaşayabilir miyim?
Yaşarım değil mi kendi mi koruya bilirim, çalışabilirim, çünkü… ben babamın kızıyım (gülümseyip
sahneden çıkar)
Sahneye orta yaşlarda bir kadın girer.
BALIM: tekrardan merhaba (kendisini göstererek) beni tanımadınız değil mi kendi mi tanıtayım ben
Balım GÜNEŞ Deniz GÜNEŞİN kızıyım babamı kaybettiğim de gelmiştim buralara hatta size
sormuştum babam nerede diye karşınız da ağıt yakmıştım (kırgın bir gülümseme) ama hiç biriniz
elimden tutup yardım etmediniz bana. annem (seyircileri göstererek) sizin hayal olduğunuzu söyledi
biliyor musunuz? Benim delirdiği mi söylüyorlar (histerik bir gülüş atar) benim! Benim delirdiği mi
söylüyorlar sizce de öyle mi. (derin bir nefes alır yüzünü sert bir biçim de ovuşturur) hallen
konuşmuyorsunuz benimle, Artık anneme inanıyorum siz birer yalancısınız! (koşarak sahneden çıkar)
(Sahneye koşarak üstü başı yırtık bir erkek çocuğu girer elinde ki ekmeye bakarak.)
ADA: annemin ve kardeşimin karnını doyurmam lazım. (göğe bakarak elindeki ekmeyi