[Biraz spoiler içerir.]
Adı, sânı,ne yaptığı, kim olduğu belli olmayan birini bugün kendi yılında anıyorum.Kim olduğunu bilmediğim birinin derdiyle bugünümde buluşuyorum.Tek yaptığı idamına günler kala eline kalem, önüne kağıt almak ve o günlere dair hislerini ve yaşadıklarını anlatmak.İşte tarihin bir köşesine ismini yazdırdı-ismi meçhul de olsa-
Okudukça satırlarını kendisine yakın hissettiğim, o ümitlendikçe benim de ümitlendiğim mahkum.Son anına kadar yanında tuttu beni.Neydi suçu, tam olarak ne yapmıştı bilmiyorum ama mutlu sonla bitmesini istediğim bir roman gibi okudum ve mutlu son bekledim.Olmadı, öldü.İdam sehpasına çıkarken son isteği kağıt kalem oldu.Ve son kez yazdı, bugüne dek ulaşacak duygu ve düşüncelerini.Son cümlesi ise :
"Ah!Sefiller! Sanırım merdivenden çıkıyorlar...SAAT DÖRT"
Hayatına kısa bir an da olsa şahit olduğunuz birinin giyotinde can vermesi insanı üzüyor.3 yaşındaki kızının onu tanımaması, adamın buna içerlemesi insanı üzüyor.Bir gün okusun da babasını ve onu tanıyamadığı o günü bilsin diye kızı için bir şeyler yazacağını not düşmesi ama o kağıtların bugün olmaması, belki de hiç yazılmamış olması, yazmaya vakit bulamamış olması insanı üzüyor.Sözün özü, kitaba bir şans verebilirsiniz.