Hayatımın merkezine Yavuz'u koydum. Kendimi yalnız bırakacak kadar... Kimse kimseyi bu kadar önemsememeli. Bak sevmemeli demiyorum, önemsememeli. Çünkü sevmek böyle bir şey olmamalı. Kendiliğinden akmalı sevgi ya da aşk. Adı her neyse. Zahmetsizce filizlenmeli, büyümeli ve bittiğinde incitmeden uçup gitmeli.
İnsanın içi kırılır mı hiç dememeli. Bal gibi de kırılıyor. Organlar taşlaşıyor mesela. İncecik çatlaklar beliriyor yüzeylerinde ve insan daima hasta oluyor sonrasında. Böbrekleri ağrıyor, kalbi sızlıyor, kemikleri gıcırdıyor. Tuhaf bir yaşlılık çöküyor üzerine.