Çok uzun süre içinde yasadigim ama başrolü olmadigim bir filmde gibiydim. Birileri ne tarafa derse o tarafa dogru yürüyordum. Otur dediklerinde oturuyor; bitti çikabilirsiniz dediklerinde çantami alıp çıkıyor, gidecek hicbir yerim yokmus gibi hissederek sokaklarda dolasiyordum.
Sonunda eve gidip karanlık koridorun isigini yaktigimda, birilerinin bana yine ne yapacagimi söylemesini istiyordum.
Çünku bombos evde ne yapacağımı bilemiyordum.
Sen yoksun. Başka hiçbir sebebi yok.
Aslında öfkelendıgım şeylere gerçekten öfkelenmıyorum. Öfkelıyım çünkü kapı işte orada ama sen ne zamandır hiç gelmedın. Burada olsaydın, bu ev ve odalar hafiflerdi. Bağırışlar , düşünceler ve bu gürültü belki biterdı.